Μήπως βιώνεις και εσύ "Επαγγελματική εξάντληση";


Από πολύ μικρή βρισκόμουν σε χώρους εργασίας είτε της οικογένειας μου είτε συγγενών, είτε δολεύοντας και εγώ ή απλώς βοηθώντας, και μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα πόσο καλά έκανα, ό,τι είχα αναλάβει σε όλες εκείνες τις εργασίες. Το ίδιο συνέβη και όταν ξεκίνησα να έχω μόνιμη εργασία πάνω στο αντικείμενο που είχα σπουδάσει. Αυτή μου η επιτύχια, όμως δεν είχε να κάνει απαραίτητα με το πόσο έξυπνη ήμουν ή με το πόσες γνώσεις είχα πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μου, αλλά με τη διεισδυτική αντίληψη και τη συναισθηματική νοημοσύνη μου.

Δουλεύοντας τεσσεράμιση χρόνια σε μία μεγάλη εταιρεία όμως, είχα έρθει για πρώτη φορά αντιμέτωπη με καταστάσεις και γεγονότα που αδυνατούσα να αποδεχτώ. Πολλές ώρες εργασίας, άδικες συμπεριφορές, μεγάλος φόρτος εργασίας κ.α. ήταν μερικά από τα προβλήματα που αντιμετώπιζα. Πολλοί θα πουν ότι σε όλες τις εργασίες έτσι είναι, παντού υπάρχει στρες, άγχος και πίεση και ίσως να υπαινίσονταν κιόλας ότι απλά εγώ ήμουν αδύναμη να το διαχειριστώ όλο αυτό. Από πότε όμως αποδεχόμαστε το παράλογο ως φυσιολογικό και όποιον αναζητάει κάτι δίκαιο και ισορροπημένο, αδύναμο;


Αυτός ήταν και λόγος που αποφάσισα να παραιτηθώ από την εργασία μου. Θεώρησα ότι είναι προτιμότερο να επικεντρωθώ στην ψυχική μου υγεία τώρα παρά όταν κάτι πολύ πιο σοβαρό και πιθανόν μη ανεστρέψιμο θα μου χτυπούσε το καμπανάκι για να ξυπνήσω. Έτσι βγήκα από την ζώνη ασφαλείας μου και αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλους που βρίσκονταν στην ίδια θέση με εμένα. Που αναζητούσαν κάτι πιο ανθρώπινο αλλά φοβούνταν ότι θα αποκαλεστούν αδύναμοι και συναισθηματικοί και ότι παντού τα ίδια θα βρούν. Μετά από τις δυσκολότερες μέρες στο γραφείο, αυτό που πραγματικά με ηρεμούσε ήταν μία ώρα πρακτική γιόγκα. Και αυτό ήταν που αποφάσισα να κάνω ως επάγγελμα πρώτα για εμένα και μετά για τους γύρω μου.


Τι ήταν όμως αυτό που παραλίγο να έρθω αντιμέτωπη δουλεύοντας με αυτό το ρυθμό; Μετά από έρευνα που έκανα στο διαδύκτιο, ανακάλυψα ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει ήδη αναγνωρίσει αυτό το φαινόμενο ως σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης. Στην τελευταία ενημέρωση του καταλόγου ασθενειών σε όλο τον κόσμο, ο ΠΟΥ ορίζει την επαγγελματική εξουθένωση ως ένα σύνδρομο που θεωρείται ότι προέρχεται από χρόνιο στρες στο χώρο εργασίας το οποίο δεν έχει αντιμετωπιστεί με επιτυχία.